Oeganda

10 juli - 21 juli 2016

 

Reisverslag

Klik op een dag

Welkom op mijn site. Graag neem ik je mee naar de groene parel van Afrika: Oeganda.

Het wordt een reis die je niet snel zult vergeten!

We reizen naar de oorsprong van de Nijl en we gaan een van de avontuurlijkste

rafting trips ter wereld maken. Adembenemend spannend!

In het hoger gelegen Sipi Falls maken we de mooiste wandelingen dwars door koffieplantages

en langs de mooiste watervallen. We gaan zelf koffie maken samen met de lokale bevolking.

We zullen oog in oog staan met o.a. olifanten, giraffen en leeuwen in Murchison Falls n.p.

Het zal een veelzijdige rondreis worden met alleen maar hoogtepunten. Soms heel letterlijk!

Ga je mee op avontuur?

Dag 1: Een warm welkom

 

Het is eindelijk zo ver! Na weken van voorpret en de nodige voorbereidingen

vertrekken we (mijn man Reinier en ikzelf) naar Oeganda.

Matoke Tours heeft een prachtige rondreis voor ons samengesteld aan hand van onze voorkeuren.

Het afscheid van ons zoontje verloopt prima, alhoewel we natuurlijk wel even moeten slikken.

Hij gaat zijn eigen feestje bouwen, samen met opa en oma. En dat is goed zo!

De vlucht met KLM verloopt voorspoedig, op een kleine vertraging na.

Rond 21:30 uur worden we bij aankomst hartelijk verwelkomd door de eigenaresse

van het 'African Roots' guesthouse. Een guesthouse waarbij ze alleenstaande jonge moeders

een werkplek bieden. Het ligt op een kwartiertje rijden vanaf het vliegveld, ideaal na een lange reis!

We nemen een warme douche en vallen al snel in slaap.

Dag 2: Opgelicht?

 

Om 08:00 uur begint de dag met vers fruit, pannenkoeken, toast en een omelet.

Terwijl we met een kop koffie op de veranda zitten genieten we van de eerste zonnestralen.

Onze gids en chauffeur John komt aanrijden in een Four-wheel drive.

Al snel zou het een perfecte match blijken want hij is vrolijk, relaxed, rustig en altijd netjes op tijd.

We vertrekken via de hoofdstad Kampala richting Jinja. Een autorit van 3,5 uur

waarbij we ons verwonderen over de verkeersdrukte in Kampala.

Er zijn zoveel rijbanen als er auto’s naast elkaar passen. Motoren en taxibusjes slingeren gevaarlijk

heen en weer om in te halen. We zijn blij dat we niet zelf hoeven te rijden en vertrouwen John volledig.

De stank van uitlaatgassen en afval dat men overal langs de weg verbrandt vult onze neus.

Door de hitte zweten we wat af waardoor de afvalstoffen even snel weer uit ons lichaam verdwijnen.

Ik probeer de beelden die aan mij voorbij flitsen zo goed mogelijk in mij op te nemen

en een beeld te vormen van dit land en haar inwoners.

Langs de weg zien we overal hutjes met golfplaten daken waar de bevolking haar spulletjes en

etenswaren probeert te slijten. Wanneer ik een winkeltje zie met kinderfietsjes in alle soorten

en maten vraag ik mij af wie dat hier koopt. Een krantenverkoper lijkt het druk te hebben maar

in werkelijkheid probeert iedereen de voorpagina te lezen en wordt er niets verkocht. Een grappig

gezicht. Mensen staan, zitten en liggen maar het is mij vaak niet duidelijk wat ze doen

of waar ze bij horen. Overal zien we reclameborden om condooms te promoten en te waarschuwen

voor HIV. Moeders dragen hun baby’s met doeken op de rug, een prachtig gezicht.

Het is een bijzondere rit met veel indrukken.

Toch ben ik blij dat we het bij deze ervaring houden wat betreft het verkennen van de hoofdstad.

Geef mij maar frisse lucht, ruimte en de schoonheid van de natuur.

Rond 13:00 uur arriveren we bij het guesthouse ‘Source of the smile’ in Jinja.

Een klein paradijs met een mooie groene tuin, ligbedden en een zwembad.

Jinja is het stadje waar de oorsprong van de Nijl zich bevind. Volgens John is het een ‘must’

om deze plek met een bootje te bezoeken als je er dan toch zo dichtbij bent.

Daar aangekomen betalen we entreegeld en parkeergeld. Vervolgens schrikken we ons wezenloos

van de genoemde prijzen voor het boottochtje van een half uurtje. Afdingen is mijn specialiteit

maar hier kan zelfs ik nog wat van leren! Na harde onderhandelingen gaan ze met (gespeelde?)

tegenzin akkoord en mogen we in het bootje stappen. Op een of andere manier voelen we ons

nog steeds opgelicht, maar goed kom maar op met die ‘Source of the Nile’. De gids spreekt zachtjes

Engels met een zwaar accent waardoor we maar de helft van de informatie mee krijgen.

Een vissersbootje drijft voorbij.

Een boom met honderden vogels.

Het weidse uitzicht op het Victoria meer. Het lijkt wel een zee.

We stappen uit bij een hutje (toeristisch winkeltje) midden op de rivier en daar staat een bord in het

water: Source of the Nile. Het water van het Victoria meer komt hier samen met het water dat omhoog

komt uit de grond en vormt het begin van de langste rivier ter wereld.

We maken foto’s als bewijsmateriaal en varen terug.

Later zou blijken dat dit het minst spectaculaire uitje was van de hele reis.

De rest van de middag en avond relaxen we bij het Guesthouse met spelletjes, boeken,

een Nile biertje en een pizza.

 

Foto's

Dag 2: Jinja

Dag 3: Gids overboord

 

Vandaag gaan we een van de hoogtepunten van onze reis beleven, we gaan raften op de Nijl! 

De Nijl staat bekend als een van de heftigste rivieren ter wereld met extreme stroomversnellingen.

Na onze rafting avonturen in Nepal en Ijsland zijn we klaar voor nog meer uitdaging.

Na een korte briefing belanden we in een boot met een Amerikaans jong stel: Christina en Adam.

Ook zij hebben hebben ervaring met raften dus we gaan voor de heftigste rapids.

Nadat we de technieken en commando’s hebben doorgenomen zijn we er helemaal klaar voor.

De eerste rapid is een waterval met de naam ‘Big brother’.  De boot stort naar beneden en wordt

vervolgens volledig door het water opgeslokt. Net wanneer ik denk dat we zijn

omgeslagen komen we weer boven. De waterval trekt ons krachtig terug maar we redden en laten

Big Brother achter ons. Waaaaahoe, we did it!!! Wat een kick! Een rustig stukje volgt waarbij we

genieten van de groene omgeving en de stilte. Lang duurt het niet want we maken ons klaar voor

de volgende uitdaging: 50/50. Vijftig procent kans dat de boot om zal slaan. De gids waarschuwt ons

nog dat we niet eens hoeven te proberen om de boot vast te houden als deze omslaat. Deze gaat

heftig worden! We peddelen erop af en duiken in de boot bij het commando ‘inside’! Een metershoge

golf pakt ons moeiteloos op en gooit de boot om. Waar ben ik? Ik wil naar boven maar ik voel de boot

boven mijn hoofd. Rustig blijven. Voelen. Met de handen naar de zijkant van de boot lopen en er dan

onder vandaan zwemmen. Overal water, stroming. Waar is die zijkant? Dit duurt te lang. Ik merk dat ik

mijn peddel nog netjes vast heb (Ijsland 2015: ‘Whatever you do, don’t lose your paddle!’) en ik gooi

deze demonstratief opzij. Dan voel ik de rand van de boot en ik haal diep adem voordat de volgende

golf mij opslokt. Kalm haal ik steeds een teug adem als ik boven kom en al snel hoor ik de

reddingskajak vlakbij roepen dat ik het goed doe. Ik zwem ernaar toe en hij brengt me naar de boot

terug. Spectaculair! Prachtig om te ervaren dat je rustig kunt blijven in deze situatie en zelfs kunt

genieten van het moment! Veel tijd om bij te komen hebben we niet want de volgende rapid

‘Vengeance’ wacht ons op. Vergeleken met 50/50 lijkt dit een makkie maar dat pakt anders uit. De

rapid duwt de boot 90 graden opzij waardoor Reinier en ik verticaal hangen. Net wanneer de boot om

wil slaan gooien we ons gewicht vol opzij en we komen weer recht te liggen. Christina ligt

overboord. Adam, Reinier en ik kijken naar de plek van de gids voor instructies want er komt nog een

rapid achteraan. Geen gids! Ook hij is overboord geslagen! Achteraf een hilarisch moment, je had

onze verbaasde gezichten moeten zien. Adam kijkt in paniek naar mij en als vanzelf begin ik

commando’s te roepen. ‘Forward!’ We stormen op de rapid af en op het juiste moment roep ik ‘Inside!’

waarna we in de boot duiken. Ik weet zeker dat we alsnog omslaan maar als een wonder komen we er

doorheen en ook dat is een kick!  Uiteraard volgen er grappen  dat wij de gids niet nodig hebben en

dat hij het maar moet vragen als hij hulp nodig heeft. We genieten van een rustmoment en een goede

lunch op een eiland met uitzicht op de rivier. De middag brengt ons meer uitdagingen met namen

als ‘The bad place’ waarbij we in het water belanden. Na afloop krijgen we, zeer toepasselijk, een

Nile biertje en wat te eten. Voldaan, vermoeid en zeer enthousiast praten we na over ons avontuur

terwijl we de hilarische foto’s en video’s te zien krijgen.

 

Foto's

Dag 3: Raften

Dag 4: Op de rand van de afgrond

 

We doen deze ochtend rustig aan en vertrekken richting het minder bekende Sipi Falls.

Een weelderige groene omgeving met koffieplantages, watervallen, traditionele Afrikaanse dorpjes en

prachtige uitzichten. Het ‘echte’ Oeganda. De rit er naartoe is prachtig. Waar we tijdens de rit van

Entebbe naar Jinja vooral het stadsleven zagen staat tijdens deze rit het boerenleven centraal.

We rijden langs plantages en rijstvelden. Langs de weg bieden mensen hun etenswaren aan.

Sipi Falls ligt op 1600 meter hoogte en hoe dichterbij we komen hoe indrukwekkender de vergezichten.

Kinderen zwaaien en lachen naar ons. De bevolking lijkt hier een zachtere uitdrukking op haar gezicht

te hebben. De aarde heeft een nog intensere kleur rood tegen de groene bergen.

Rond 13:30 uur arriveren we bij de Sipi river lodge. Een plaatje! Okergele hutjes in een prachtige tuin

met uitzicht op de rivier. We genieten van een heerlijke lunch (een vegetarisch burger!) met

uitzicht op de Sipi falls. Voor de middag hebben we nog geen plannen maar al snel verandert dat

door een impulsief idee. Ik zie een folder liggen waarin staat dat je hier vlakbij kunt abseilen.

Niet veel later lopen we met Peter, de gids die het abseilen organiseert, richting de honderd meter

hoge waterval. Op papier klinkt het leuk en heb je geen idee van de werkelijkheid. Als de waterval in

beeld komt worden we stil. Dat is hoog! Gaan we daar echt op het randje van de afrond staan?

Zwijgend klimmen we naar de top. Daar aangekomen gaat Peter aan de slag.

In een grote rots worden twee (twee maar?!!) schroeven gedraaid en daar maakt hij een stevig touw

aan vast. Mijn gedachten dwalen af. Vroeger wilde ik altijd parachute springen maar sinds ik moeder

ben is die behoefte ineens weg. Wat sta ik hier dan nu te doen? Als ik naast me kijk is Reinier erg

witjes. ‘Jij gaat eerst!’ besluit ik. Hoe langer je wacht hoe meer tijd je hebt om te gaan twijfelen. Peter

maakt hem goed vast en hij mag op de rand van de afgrond gaan staan. Het engste stuk. Tot twee

keer toe weigert Reinier en stapt hij terug. Peter weet precies de juiste balans te vinden tussen

aanmoedigen en pushen waardoor Reinier de derde keer aan zijn hand de eerste stappen durft te

zetten. Held! Hij verdwijnt over het randje en ik zie hem niet meer. Volgens Peter lacht hij. Gelukkig!

Na een paar minuten staat Reinier beneden. Mijn beurt! Mijn angst is weg en ik heb er zin in. Als ik op

het randje sta moet ik achterover gaan hangen waardoor ik verticaal op de rotsen naar beneden kan

lopen. Ik laat het touw los. Na een paar meter is er geen rots meer om mijn voeten tegenaan te zetten

en hang ik in de lucht. Ik kijk om me heen en zie een prachtig vergezicht met groene bergen en

koffieplantages. Ik voel de nevel van de waterval in al haar kracht vlak naast me. Het geluid van het

water dat onder mij op de rotsen klettert. Wow!!! Deze ervaring is onbeschrijfelijk.

Het gevoel dat je intens leeft! Ik geniet, ik schreeuw en ik lach van geluk.

Beneden word ik opgevangen en staat een enthousiaste Reiner mij op te wachten. Blij dat hij het

heeft gedaan. Vol adrenaline maken we razendsnel de klim naar boven.

Dezelfde avond genieten we in de lodge. Heerlijk eten, een haardvuurtje en

een relaxed muziekje zorgen voor een huiselijke sfeer. Samen met John spelen we wat kaartspelletjes

en genieten we na van weer een prachtige dag.

Foto's

Dag 4: Sipi Falls

Video

Abseilen in Sipi Falls, Oeganda

Dag 5: Koffie bij Wim & Maxima

 

We beginnen de dag met een stevig ontbijt. Dat komt goed uit want we gaan samen met gids Julius de

‘Waterfall walk’ doen. Een vier uur durende wandeling waarbij we drie verschillende watervallen

bezoeken. We lopen langs huisjes en over stukken grond van de bewoners. Vaak staan er

koffieplanten en bananenbomen. Het is een pittige wandeling waarbij we veel klimmen en weer

afdalen. Maar wat een prachtige omgeving! Meerdere keren genieten we van de groene vergezichten.

Kindjes rennen enthousiast zwaaiend op ons af en roepen trots ‘Hello!’. Een slinger van giechelende

kinderen volgt ons. Ik daag ze uit en maak af en toe een gekke sprong. Ze doen mij na onder nog

luider gelach. Heerlijk! De eerste waterval is 100 meter hoog, net als de waterval van gisteren.

De ligging tussen de koffieplantages is zeer fotogeniek. We komen heel dichtbij aan de voet van de

waterval en maken mooie foto’s. Onderweg legt Julius een en ander uit over de koffieplanten. In

iedere plant leeft één kameleon, die insecten opeet en de plant beschermt. Hij weet er meteen één

aan te wijzen. Op weg naar de tweede waterval lopen we door een klein dorpje. Iedereen kijkt ons aan,

we voelen ons zelf een bezienswaardigheid. Na een vriendelijke knik en een ‘Hello, how are you?’

krijgen we vaak een glimlach of een reactie terug. Bij de tweede waterval blijft Julius op een afstandje

staan. Zelf besluit ik dichterbij te komen om een mooie foto te maken, maar al snel krijg ik daar spijt

van. Binnen een paar seconden ben ik drijfnat. Die foto kan ik vergeten. Geen probleem, het droogt

vanzelf! De laatste waterval zijn er eigenlijk twee naast elkaar: de Sipi Falls. Inderdaad, de waterval

waar onze lodge aan ligt. Door een dichtbegroeid, sprookjesachtig groen pad lopen we er naartoe.

Vanuit een grot achter de waterval kunnen we deze op een unieke manier aanschouwen. Weer een

prachtig plaatje! Na de afdaling zijn we terug bij het startpunt: de Sipi river lodge.

De middag brengen we door met gids Mozes, die ons het koffieproces laat zien. Hij legt uit over

het kweken van de koffieplanten en over het rijpen en drogen van de bonen. Vervolgens gaan we zelf

aan de slag bij een familie thuis. We stampen de koffiebonen zodat de schilletjes loslaten. We blazen

de losse schilletjes weg. We roosteren de bonen op het vuur. Daarna malen (stampen)  en zeven we

de bonen. Tussendoor zing en dans ik met de vier kinderen van het gezin. Het kleinste jongetje heet

Wim en z’n zus heet Maxima! Ze vinden de aandacht prachtig en de verlegenheid verdwijnt al snel

naar de achtergrond. Natuurlijk willen we de koffie graag proeven dus we zetten een vers kopje koffie.

We kopen twee zakken bonen die nog dezelfde middag vers worden gebrand. De avond is weer knus

in de lodge. De stroom ligt eruit dus we dineren bij kaarslicht.

 

Foto's

Dag 5: Sipi Falls

Dag 6: Een verlaten resort

 

We verlaten het prachtige Sipi Falls en vertrekken om acht uur richting Murchisson Falls National Park.

Een lange rit want we komen pas om 15:30 uur aan bij ons volgende resort: de Bwana Tembo lodge.

Het is de bedoeling dat we een tussenstop maken om bij een ander resort te lunchen maar die blijkt bij

aankomst gesloten. Een vreemd gezicht: overal lopen bavianen door een spookachtig verlaten resort.

Het zou een setting kunnen zijn van het programma ‘Wie is de mol?’.

Gelukkig kunnen ze bij de Bwana Tembo lodge een snelle pasta voor ons maken. Ook hier is de

ligging en het uitzicht weer prachtig. We vermaken ons de rest van de dag in de lodge.

 

Dag 7: Safari in Afrika!

 

De wekker gaat om 05:30 uur. Vandaag komt een van mijn grote dromen uit,

we gaan op safari in Afrika! Welke dieren gaan we allemaal zien? Hoe dichtbij kunnen we komen?

Bwana Tembo lodge ligt aan de rand van het park dus we hoeven niet ver te rijden. Nog voordat we

Murchison Falls n.p. officieel betreden steken een moeder nijlpaard en haar jong de weg over, vlak

voor onze auto! Dat begint goed. Tien minuten later zet John de auto stil terwijl Reinier en ik vol

verbazing om ons heen kijken. Dichtbij, ver weg… overal zien we giraffen in het warme ochtendlicht.

Op de achtergrond lopen drie olifanten voorbij. Zwijnen, waterbokken, oribi’s en Uganda kob's lopen

tussen de giraffen door. Wat een plaatje! Dit is wat je hoopt te zien maar het overtreft al onze

verwachtingen. Tijdens de game-drive zien we nog veel meer giraffen en olifanten. Ze steken de weg

over, ze kijken ons aan met een nieuwsgierige blik en ze spelen met elkaar. John krijgt een belletje dat

er leeuwen zijn gespot en hij geeft gas. Een stuk verderop staan een paar safari auto’s langs de weg.

En dan zien we op dertig meter afstand een groep leeuwinnen liggen, verscholen tussen het groen.

Een stukje verderop ligt een leeuw in het hoge gras. Het is inmiddels wat later op de ochtend en het

wordt al aardig warm. De leeuwen rusten. Desondanks hebben ze een krachtige uitstraling.

De rest van de ochtend brengt ons nog veel meer moois waaronder buffels en nijlpaarden. Het is een

zeer geslaagde game-drive! Na de lunch gaan we het park op een andere manier bekijken: vanaf het

water. We stappen in een bootje met acht andere mensen en een gids. We zien veel nijlpaarden,

krokodillen en prachtige vogelsoorten. Een olifant staat vlakbij ons bootje water te drinken terwijl hij

met z’n oren flappert. Een giraffe, zwijnen en de Uganda kob laten zichzelf ook zien tijdens de

prachtige tocht op het water. Na 1,5 uur varen stappen we uit bij het begin van een pad dat ons naar

de Murchison waterval leidt. Het begint net heel hard te regenen dus we trekken snel onze

noodponcho’s aan. Het is een prachtige tocht van een uur waarbij we steeds weer een ander uitzicht

hebben op de waterval. We klimmen hoger en hoger totdat we vlakbij de waterval staan. Wat een

kracht! Al dat water dat zich in een nauwe ruimte naar beneden stort met veel geweld is

indrukwekkend. John staat ons al op te wachten en brengt ons naar de Murchison river lodge. Een

prachtige lodge met heerlijk eten en een ligging aan de Nijl. We slapen in een safari tent en horen de

geluiden van vogels, aapjes en nijlpaarden. In de gloed van het maanlicht denk ik terug aan een

bijzondere dag.

Foto's

Dag 7: Murchison Falls

Film dag 7

Murchison Falls

Dag 8: Scherpe tanden

 

We staan vandaag om zes uur op en we hebben zin in de Delta safari die op de planning staat. 

Een safari van 3,5 uur waarbij we stroomafwaarts naar de Delta van Lake Albert varen.

We wachten met een kop koffie op het bootje dat ons bij de lodge komt ophalen. De opkomende zon

tovert de lucht om in een warm kleurenpalet en we genieten van het uitzicht. Spelende aapjes komen

steeds dichterbij totdat ze een poging doen om mijn camera te pakken. Dat laat ik niet gebeuren en ik

wijs ze terecht. John roept me terug omdat hij ziet dat de mannetjesaap niet zo gediend is van mijn

reactie. Dan zien we het bootje verschijnen. Dezelfde gids als ons boottochtje van gisteren

begroet ons hartelijk. Ik mag tot mijn vreugde voorop het bootje gaan zitten, waar ik de mooiste foto’s

kan maken. In tegenstelling tot gisteren zijn de krokodillen vandaag minder schuw waardoor we ze van

dichtbij kunnen bekijken. En dan bedoel ik ook echt dichtbij. Een enorme krokodil duikt een meter voor

mij het water in en verdwijnt. Gek genoeg vind ik het alleen maar prachtig en ben ik geen moment

bang. We zien op afstand twee nijlpaarden tot bloedens toe vechten. Spectaculair! Later varen we

vlakbij een groep nijlpaarden die beginnen te rennen. Tijdens de boottocht zien we veel exotische

vogels. Een zeldzame vogelsoort die hier leeft is de schoenbek ooievaar. We hebben het geluk dat de

gids er een spot en hij brengt ons erg dichtbij. De grote vogel doet prehistorisch aan, echt heel

bijzonder. Vissers tot slot maken het plaatje compleet. Het is echt genieten hier op het water.

Na de lunch gaan we weer een game-drive doen in het park. Het is erg warm en zonnig en eigenlijk

nog te vroeg om wild te spotten. De dieren hebben een plekje in de schaduw gevonden en schuilen

onder bomen. Maar omdat we afhankelijk zijn van de ferry om het water oversteken zitten we aan

bepaalde tijden vast. Gelukkig zien we weer genoeg giraffen, olifanten, zwijnen en klein wild rondlopen

en blijft het een prachtig plaatje om te zien. Later op de middag volgt er een bijzondere ontmoeting met

een groep olifanten. Ze staan langs en op de weg! Een mooi moment om ze goed te bekijken en te

fotograferen. Totdat John agressieve signalen opvangt van een mannetjesolifant. We rijden offroad en

met een grote boog om de groep heen. Geweldig, zij blijven de baas, dit is hun terrein! Niet veel later

volgt het spectaculairste moment van deze middag. Voor onze auto komt er ineens een hyena recht op

ons afgelopen! John zet de motor uit en gebaart dat we stil moeten zijn. Spannend, wat gaat dat beest

doen?! Hij komt naast de auto staan, aan mijn kant. Ramen open, dak open. ‘Een sprong en hij is

binnen’ flitst er door mijn hoofd. Maar ook nu heb ik weer vertrouwen in de gids en wint de

nieuwsgierigheid het van de spanning. De hyena scant de omgeving en kijkt ons recht aan. Dan duikt

ze half in een hol dat op slechts twee meter naast de auto ligt. Wat volgt lijkt wel een scene uit een

mooie documentaire. Uit het hol komen haar jongen naar boven gekropen. Ze drinken bij hun moeder.

Ze spelen. Ze zijn nieuwsgierig en kijken naar ons. Moeder houdt ons nauwlettend in de gaten maar ze

staat ons toe. Wow! De jongen komen steeds dichterbij totdat ze de auto bijna aanraken. Ze zien er zo

pluizig en lief uit dat ik ze het liefste zou willen aaien maar één blik op de scherpe tanden van moeder

hyena is genoeg om me te bedenken. We brengen een prachtig half uur door bij de hyena’s. Reinier

en ik wisselen regelmatig van blik: wow, gaaf, bijzonder, uniek, mooi, ik deel dit met jou! Als we

wegrijden om de ferry terug te halen zijn we er nog stil van. Voldaan komen we om acht uur weer aan

bij onze lodge waar we de stilte inhalen tijdens een goed diner.

Safari film

Murchison Falls

Staat je geluid aan?

Foto's

Dag 8: Murchison Falls

Dag 9: Expeditie Chimpansee

 

We rijden vanmorgen om half acht richting de Budongo Eco Lodge. Budongo Forest is het leefgebied

van de grootste populatie chimpansees van Oeganda. We kijken enorm uit naar een ontmoeting met

deze prachtige dieren. Bij aankomst staat een lokale gids ons op te wachten voor een forest walk.

Het klink niet heel bijzonder maar we worden verrast. Het is een prachtige wandeling door een

sprookjesachtig bos. Eeuwenoude bomen, lianen die hun weg naar boven zoeken, Safari ants die een

breed spoor maken... er is veel te zien en de gids kan mooi vertellen.  Hij pakt een Safari ant om te

laten zien. De grote mier bijt zich direct vast in z’n vinger. Hoe harder je probeert om de mier los te

maken hoe strakker de kaak zich spant.  Auw! Ik hoop voor hem dat hij dit niet aan iedereen laat

zien want het ziet er pijnlijk uit. Terug bij de lodge willen we op de veranda een broodje eten. Achter mij

zit een grote baviaan. John ziet het en roept ‘Pas op!’. Ik gris de lunch bij elkaar en ren weg. De brutale

aap heeft al een sprong gemaakt en zit nu op de veranda. John komt aangerend om het beest weg te

jagen. Hij legt uit dat ze niet bang zijn voor toeristen, maar wel uit de buurt van locals blijven. Dat wil ik

wel eens zien! Met wilde bewegingen ren ik op de baviaan af terwijl ik indrukwekkende geluiden maak,

vind ik zelf. De mannen liggen in een deuk. De baviaan is minder onder de indruk maar besluit toch

een stukje verderop te gaan zitten. Leuk om deze aap van dichtbij te zien maar we hopen natuurlijk op

een ontmoeting met een chimpansee. We vertrekken met een andere gids, Steve, die ons verteld dat

de groep van vanmorgen helaas geen succes had. Hij legt uit dat de specifieke geur van de chimps

een teken is dat ze in de buurt zijn. Al na een half uurtje lopen ruik ik iets vreemds. Een onherkenbare

geur. Steve draait zich om en met een grote grijns zegt hij dat het tijd is om mijn camera tevoorschijn te

halen. Wow, spannend dit! We gaan van het pad af en zoeken onze weg door het dichtbegroeide bos.

Daar zien we ineens twee schaduwen voor ons uitlopen. We hebben ze gevonden! Maar wat zijn ze

snel. In een wirwar van bomen, takken en lianen zetten we de achtervolging in. Ik zit zowat op Steve

z’n rug want ik wil hem bijhouden voordat we de Chimps kwijtraken. De achtervolging duurt ruim een

half uur en we lopen alleen maar rondjes om een immens grote oude boom. De chimps zijn ons steeds

te vlug af. Ik zie eruit als een wilde met takken, blaadjes en spinnenwebben in mijn haren, het zweet

onder de oksels en een Safari ant in mijn sok. Ik begin redelijk gefrustreerd te raken dat deze modellen

niet één seconde stil zitten. We geven het op en gaan op zoek naar andere chimpansees. Meerdere

keren vinden we er weer één of twee, maar ook die hebben er geen zin in. Steve legt uit dat ze

gefrustreerd zijn omdat er op het moment weinig eten voor ze is. Het resultaat van onze expeditie is

een onscherpe foto, maar eigenlijk geeft dat precies weer hoe het was. Ach, ik vond mezelf wel stoer

zo in de jungle. En we hebben ze in ieder geval gezien. Het blijft de natuur.

Terug bij de lodge genieten we van een zeer welkome douche en een glas wijn. Een tropische

regenbui barst los en maakt de nacht aangenaam fris.

Foto's

Dag 9: Budongo Forest

Dag 10: Acht neushoorns

 

Om half zeven beginnen we aan de laatste rit van deze rondreis, terug naar ons startpunt Entebbe.

Onderweg stoppen we bij het Ziwa Rhino Sanctuary, de enige plek in Oeganda waar we neushoorns in

het wild kunnen zien. Op een 7000 hectare grote privé ranch zijn in 2006 de eerste zes witte

neushoorns losgelaten met als doel voortplanting. Het is de bedoeling om de neushoorns opnieuw te

introduceren in de grote nationaalparken, zoals Murchison Falls. Inmiddels lopen er al achttien

neushoorns rond in de Sanctuary. Omdat het park zo groot is kan het zijn dat we een aardig stuk

moeten lopen om één of twee neushoorn te spotten. John zet ons samen met de gids af in het park en

al na een paar meter lopen zien we vier neushoorns midden op de weg liggen. In het hoge gras zien

we er nog eens vier. De helft van alle neushoorns van Oeganda in één oogopslag, ongelofelijk!

De gids is ook erg onder de indruk en zegt dat we echt heel veel geluk hebben. Het is

verbazingwekkend hoe dichtbij we mogen komen. Af en toe komen we te dichtbij aan de signalen van

de neushoorns te zien en moeten we achteruit lopen. En altijd in de buurt van een boom of bosjes

blijven. We zien jonge neushoorns en ook een zwangere neushoorn. We lopen om ze heen in het hoge

gras en kunnen weer geweldige foto’s maken. Het is een prachtige ontmoeting en we genieten ervan.

We vervolgen de weg naar Entebbe en komen rond lunchtijd aan bij het 2friends guesthouse. Hier

nemen we afscheid van John. Het was ontzettend fijn om hem als gids en chauffeur mee te hebben.

Hij heeft ons zijn prachtige land met veel enthousiasme en professionaliteit laten zien. Hij gunde ons

privacy maar kwam ook regelmatig gezellig mee eten of een kaartspelletje doen.

Daar heeft Matoke Tours een hele goeie aan!

De middag brengen we door bij ons guesthouse. Helemaal niet vervelend want er is een zwembad en

zelfs een beach bar aan het strand van het Victoria meer.

De sfeer is relaxed en met een Nile biertje sluiten we de dag af.

 

Foto's

Dag 10: Ziwa Rhino Sanctuary & Entebbe

Dag 11: Afdingen

 

De eerste vakantiedag dat we geen wekker zetten luidt meteen de laatste dag van de vakantie in.

We doen rustig aan, genieten van een uitgebreid ontbijt en pakken onze spullen in. Omdat we pas

vannacht vliegen kunnen we onze spullen bij het guesthouse achterlaten.

We lopen een rondje door Entebbe en we brengen aardig wat tijd door bij de Craft markt om souvenirs

te kopen. Het zijn dertig winkeltjes bij elkaar. Uiteindelijk verkoopt iedereen hetzelfde maar het is leuk

om er rond te lopen en ik vind het een sport om goed af te dingen. Dat is aardig gelukt en met een tas

vol spulletjes keren we terug bij het guesthouse. We brengen de rest van de dag en avond door rond

het zwembad en bij de beach bar. Om half negen worden we naar het vliegveld gebracht.

De volgende ochtend sluiten we ons mannetje in de armen. We lachen, dansen en knuffelen en hij

zegt dat hij van ons houdt. Een mooiere thuiskomst kan ik mij niet voorstellen!

We kijken terug op een droomreis. Iedere dag heeft ons prachtige avonturen gebracht met alleen maar

hoogtepunten. De reis heeft nu al een plekje in mijn hart en ik zal er nog vaak aan terug denken met

een warm gevoel. Oeganda is een prachtige bestemming die ik iedereen kan aanraden en ik hoop dat

jullie enthousiast zijn geworden door mijn verhalen. Bedankt dat je met mij mee wilde reizen!

Even voorstellen

block item img

Danielle Gouverneur -
van der Spek

Avontuurlijk, reislustig, creatief, optimistisch, levensgenieter.

Eigenaresse Fotografie Danielle van der Spek in Leiden.

block item img

Reinier Gouverneur

Nieuwsgierig, ondernemend, sportief, levensgenieter.